Η Μαρία Κίτσου φιλοξενήθηκε το βράδυ της Παρασκευής (27/2) στην εκπομπή «Ένας κι Ένας» του ErtNews, με αφορμή την ερμηνεία της στην παράσταση «Η Δούκισσα της Πλακεντίας».
Η συζήτηση, ωστόσο, ξεπέρασε τα όρια της θεατρικής σκηνής και κινήθηκε σε πιο προσωπικά και βαθιά νερά: από την ψυχική ένταση των ρόλων της μέχρι τη σχέση της με τη δημοσιότητα και τη μάχη της με την αγχώδη διαταραχή.
Μιλώντας για το πόσο βαθιά εισχωρεί στους χαρακτήρες που υποδύεται, περιέγραψε μια έντονη εμπειρία από πρόσφατη πρόβα: «Αν με πιάσουν τα κλάματα, δε σταματάνε. Μου έχει τύχει σε μια πρόβα. Είναι το πιο πρόσφατο που θυμάμαι. Σε μια πρόβα, σε μια συγκεκριμένη σκηνή του θρήνου της, με έπιασαν τα κλάματα και δεν μπορούσα να συνέλθω. Να λέει ο Γιώργος Νανούρης: “Στοπ, πάμε παρακάτω να αφήσουμε τη Μαρία” και εγώ να συνεχίζω να ουρλιάζω και να κλαίω. Ήρθε δίπλα μου, να με αγκαλιάζει, να με φιλάει και μου είπε: “Σώπα, ξεσπάς έτσι”. Δεν το συνδύασα με κάτι δικό μου αλλά με τάραξε πολύ ο θρήνος αυτής της γυναίκας».
Ξεχωριστή θέση στη μνήμη της έχει και η εμπειρία της ως Ανδρομάχη στις «Τρωάδες» στην Επίδαυρο, υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Σωτήρη Χατζάκη. Η ίδια θυμήθηκε: «Δεν μπορούσα να συνέλθω. Όταν χάνω το παιδί και μου το παίρνουν… Λένε ότι οι μανάδες έχουν τόση δύναμη που μπορούν να σηκώσουν φορτηγό για να σώσουν το παιδί τους… Ήταν μια σκηνή που μου παίρνουν το παιδί, με δύο φύλακες και τρεις γυναίκες και εγώ τσιλιμπιθρόνι τότε. Πρέπει να ρίξω ένα ουρλιαχτό, να πάω προς το παιδί και να μην με αφήσουν να το φτάσω. Όχι μόνο έφτασα το παιδί, αλλά ξεπέρασα όλα τα εμπόδια. Σε αυτόν τον ρόλο, δεν μπορούσα να συνέλθω μετά».
Αναφερόμενη στο κεφάλαιο «Άγριες Μέλισσες», η ηθοποιός ξεκαθάρισε πως η αναγνωρισιμότητα δεν ήταν για εκείνη το μεγαλύτερο βάρος. «Δεν θα έλεγα ότι το πιο δύσκολο που αντιμετώπισα ήταν η δημοσιότητα, γιατί δεν τη βίωσα. Ήμουν κλεισμένη στο σπίτι, διάβαζα αρειμανίως, δεν άφηνα τίποτα να πέσει κάτω, δεν έβγαινα. Ελάχιστες φορές που βγήκα από το σπίτι, με είχε πιάσει ένας εγκλεισμός, το είχα πάρει πολύ προσωπικά. Δεν με πείραξε η αναγνωρισιμότητα ούτε η αγάπη του κόσμου στον δρόμο. Ίσα-ίσα το χαίρομαι πολύ και το εκτιμώ, δεν είναι δεδομένο. Αλλά είχα τόσο μεγάλο όγκο δουλειάς στις “Μέλισσες” που δεν μου “επιτρεπόταν”, δεν επέτρεπα στον εαυτό μου ούτε να διασκεδάσω, ούτε να βγω έξω. Τρία χρόνια έμεινα μέσα στο σπίτι και διάβαζα. Με τη διασημότητα δεν αντιμετώπισα πρόβλημα γιατί ήρθε σιγά-σιγά».
Ιδιαίτερη βαρύτητα έδωσε και στα μηνύματα που λαμβάνει από ανθρώπους που ταυτίστηκαν με τις δημόσιες εξομολογήσεις της για την ψυχική υγεία: «Μέσα από αυτά που έχω πει, και δεν το λέω εγωιστικά, έχω συνδράμει στη βελτίωση της ψυχολογικής κατάστασης μέσα από συμβουλές μου σε πολλά παιδιά ειδικά νεαρότερες ηλικίες αλλά και μεγαλύτερες, που μπορούσαν να με καταλάβουν και να βρουν κοινά και μου ζητούσαν βοήθεια για το πώς να αντιμετωπίσουν την κατάστασή τους μέσα από την κατάθλιψη, μέσα από την αγχώδη διαταραχή. Είχα πει ότι είναι ο καρκίνος της ψυχής. Το εξομολογήθηκα γιατί ήθελα να ακουστεί η φωνή μου και να πω σε όλους εκεί έξω ότι δεν είναι ταμπού το θέμα, πρέπει να ζητάνε βοήθεια».
gossip-tv.gr
