Η Αγγελική Ηλιάδη θυμήθηκε τα όσα τραγικά βίωσε την ημέρα που ο Μπάμπης Λαζαρίδης δολοφονήθηκε μπροστά στα μάτια της και η ίδια τραυματίστηκε και τα μοιράστηκε στο vidcast «Unblock» της Ελίνας Παπίλα. «Καταρχάς έζησα, με τη βοήθεια του Θεού. Μια σφαίρα με βρήκε στο στόμα, η άλλη στο πόδι.
Εκείνη την ώρα που έπεφταν οι σφαίρες, εμένα κάποιος με έπιασε από το χέρι, με τράβηξε και με έβαλε μέσα στο ξενοδοχείο. Ενώ το πόδι μου ήταν κομμάτια, περπάτησα μέχρι πάνω, μπήκα μέσα και όταν μπήκα μέσα κατέρρευσα. Ο Θεός με έσωσε εκείνο το βράδυ! Μετά βέβαια ήμουν σε σοκ από αυτό που είχε συμβεί. Δεν σκεφτόμουν τίποτα άλλο από το πόσο σκληρά, ξαφνικά και βίαια έφυγε από τη ζωή αυτός ο άνθρωπος. Εμένα αυτό με είχε σοκάρει τότε περισσότερο από όλα. Συνεχώς σκεφτόμουν πώς μπορεί να ένιωσε. Και αυτή η σκέψη με βασάνιζε χρόνια.
Τότε, με παίρνει τηλέφωνο η Πέγκυ Ζήνα, δεν θα το ξεχάσω. Της χρωστάω πάρα πολλά. Μπορεί να μην μιλάμε τα τελευταία χρόνια αλλά πάντα θα λέω και για τα λόγια της εκείνο τον καιρό, αλλά και πόσο με βοήθησε, γιατί με έστειλε στον πνευματικό της, στον Γέροντα Νεκτάριο, ο οποίος μαζί με τη μοναχή στο μοναστήρι στην Ναύπακτο με πήραν στην αγκαλιά τους και με έσωσαν στην κυριολεξία. Με έβγαλαν από το σκοτάδι.
Επί μήνες μιλούσα μέρα νύχτα με αυτούς τους ανθρώπους, πήγαινα στο μοναστήρι, ήταν η οικογένειά μου πια. Θεωρώ ότι αν δεν με είχε φέρει σε επαφή η Πέγκυ τότε, δεν ξέρω πώς θα ήμουν ψυχολογικά. Επειδή πιστεύω βαθιά, το πρώτο πράγμα που είπα ήταν: Θεέ μου βοήθησέ με, εξήγησέ μου τι συμβαίνει, τι έχει γίνει. Ήθελα τη βοήθεια του Θεού, δεν ήθελα ούτε βοήθεια από ψυχολόγο ούτε τίποτα. Πάντα πίστευα. Και με βοήθησε ο Θεός. Κάνω λάθη, αλλά προσπαθώ να γίνομαι καλύτερη κάθε μέρα».
«Ήμουν ένα άβουλο πλάσμα υπό το καθεστώς του φόβου»
Η Ηλιάδη αναφέρθηκε επίσης και στη σωματική και ψυχολογική κακοποίηση που δέχτηκε από τον τότε σύντροφό της. «Ήμουν ένα κορίτσι που βρέθηκα σε μία κατάσταση χωρίς να το καταλάβω και επειδή πολλές γυναίκες οι οποίες έχουν κακοποιηθεί, ξέρουν πώς γίνεται αυτό… Σιγά σιγά ο άλλος σου παίρνει ένα κομματάκι, άλλο ένα κομματάκι, άλλο ένα κομματάκι και ξαφνικά βρίσκεσαι εγκλωβισμένη, φυλακισμένη και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Δεν ήταν μόνο ψυχολογική η κακοποίηση ήταν και σωματική. Κάποια στιγμή βρίσκεσαι να είσαι ένα άβουλο πλάσμα υπό το καθεστώς φόβου και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα, δεν μπορείς να λειτουργήσεις, έχεις χάσει τον εαυτό σου απλά.
Ο τρόπος με τον οποίο έφυγε αυτός ο άνθρωπος απ’ τη ζωή ήταν πάρα πολύ έτσι… σκληρός. Δεν σκεφτόμουν καν τι είχα βιώσει όλα αυτά τα χρόνια μπροστά σε αυτό που είχε πάθει αυτός ο άνθρωπος. Και μου φαινόταν πάρα πολύ άσχημο να πω κάτι κακό γι’ αυτόν. Βέβαια μετά, σιγά σιγά, όταν συνήλθα, άρχισα να σκέφτομαι όλα αυτά που είχα περάσει και νοσοκομεία και πολλά. Ήμουν ένα φυλακισμένο πλάσμα, δεν μπορούσα να δω ούτε την οικογένειά μου. Είχα δοκιμάσει πάρα πολλές φορές να φύγω, αλλά υπήρχαν απειλές, υπήρχαν διάφορα πράγματα. Δηλαδή είχα ένα μωρό στην αγκαλιά μου και ήταν πάρα πολύ δύσκολο να κάνω κάτι. Το κρατάω πάρα πολλά χρόνια μέσα μου αυτό».
flash.gr
