Η μετακόμιση ενός παιδιού δεν σημαίνει ότι τελειώνει η σχέση με τους γονείς του. Σημαίνει, όμως, ότι αλλάζουν οι ρόλοι, οι αποστάσεις και τα όρια. Ορισμένες φράσεις, ακόμη κι αν λέγονται από αγάπη ή αγωνία, μπορούν να κάνουν το νέο ξεκίνημα πιο δύσκολο.
Όταν ένα ενήλικο παιδί αποκτά το δικό του σπίτι, χρειάζεται ενθάρρυνση και σεβασμό στην ανεξαρτησία του. Εκφράσεις όπως «Δεν θα τα καταφέρεις μόνος σου» ή «Το σπίτι σου δεν θα είναι ποτέ όπως το δικό μας» μειώνουν την προσπάθειά του και καλλιεργούν αμφιβολίες.
Φράσεις που δημιουργούν ενοχές
- «Τώρα που έφυγες, μας ξέχασες»
- «Γιατί δεν έρχεσαι πιο συχνά;»
- «Μας άφησες μόνους»
- «Δεν περίμενα να φύγεις τόσο εύκολα»
Τέτοιες κουβέντες μπορεί να κάνουν το παιδί να αισθανθεί ότι η ανεξαρτησία του είναι προδοσία. Η αγάπη δεν χρειάζεται να αποδεικνύεται με καθημερινές επισκέψεις ή συνεχή διαθεσιμότητα. Μπορεί να εκφράζεται μέσα από μια ειλικρινή συζήτηση, ένα μήνυμα ενδιαφέροντος και την αποδοχή των επιλογών του.
Όταν η ανησυχία γίνεται έλεγχος
Εξίσου πιεστικές είναι οι φράσεις «Ποιος ήταν στο σπίτι;», «Πόσα πλήρωσες;», «Να κάνεις ό,τι σου λέμε» και «Εμείς ξέρουμε καλύτερα». Η συμβουλή έχει αξία όταν προσφέρεται χωρίς επιβολή. Το ενήλικο παιδί χρειάζεται χώρο για να δοκιμάσει, να αποφασίσει και ακόμη και να κάνει τα δικά του λάθη.
Αντί για κριτική, βοηθούν φράσεις όπως «Είμαστε εδώ αν μας χρειαστείς» και «Χαιρόμαστε που χτίζεις τη ζωή σου». Αυτά τα λόγια προσφέρουν ασφάλεια χωρίς να περιορίζουν την ελευθερία.
