Κάποιες γυναίκες περνούν από τη ζωή ενός άντρα και φεύγουν. Άλλες μένουν μέσα του για χρόνια, ακόμα κι όταν η σχέση έχει τελειώσει εδώ και καιρό. Δεν είναι πάντα οι πιο όμορφες, ούτε οι πιο εύκολες. Είναι εκείνες που άφησαν κάτι που δεν αντικαθίσταται.
Αυτή που δεν ζητούσε επιβεβαίωση
Ήξερε ποια είναι και δεν περίμενε από κανέναν να της το πει. Δεν κυνηγούσε, δεν παρακαλούσε, δεν άλλαζε γνώμη ανάλογα με τη διάθεση του άλλου. Η ηρεμία της ήταν σχεδόν ενοχλητική, γιατί δεν μπορούσε να την ελέγξει κανείς. Οι άντρες θυμούνται τέτοιες γυναίκες γιατί τους άφησαν χώρο να νιώσουν, αντί να τους πνίξουν.
Αυτή που γελούσε πραγματικά
Όχι το ευγενικό χαμόγελο, αλλά το γέλιο που έσκαγε αυθόρμητα και γέμιζε τον χώρο. Η γυναίκα που έβρισκε το αστείο στη μέση της πιο βαρετής μέρας. Ο χρόνος μαζί της περνούσε αλλιώς, και αυτό είναι κάτι που το σώμα θυμάται πολύ μετά τη λογική.
Αυτή που ήταν ειλικρινής, ακόμα κι όταν πονούσε
Έλεγε αυτό που σκεφτόταν, χωρίς περιστροφές και χωρίς παιχνίδια. Δεν χειραγωγούσε, δεν κρατούσε σκορ, δεν εκδικείτο σιωπηλά. Η ειλικρίνειά της ήταν σπάνια, και οι άντρες το καταλαβαίνουν συνήθως αφού τη χάσουν.
Αυτή που είχε τον δικό της κόσμο
Είχε φίλους, στόχους, ενδιαφέροντα, ζωή που δεν εξαρτιόταν από κανέναν. Δεν ήταν διαθέσιμη όποτε ήθελε ο άλλος, και αυτό την έκανε πολύτιμη. Η ανεξαρτησία της δεν ήταν απόσταση, ήταν βάθος.
Αυτή που τον έβλεπε πραγματικά
Δεν αγαπούσε την εικόνα του, αλλά αυτό που ήταν κρυμμένο κάτω από αυτήν. Καταλάβαινε τις σιωπές του, τις αδυναμίες του, τις μέρες που δεν μιλούσε. Όταν μια γυναίκα σε δει πραγματικά, δύσκολα βρίσκεις κάποια που να το κάνει ξανά με τον ίδιο τρόπο.
Το κοινό τους σημείο δεν είναι η τελειότητα. Είναι ότι άφησαν ένα κενό που δεν γεμίζει εύκολα.
